Walang titolo 6.0.
May 20, 2007 05:32-05:43 AM
"Never ask God for something that will wake you up at four something in the morning and not put you back to your much-needed sleep. In other words, something you can't handle. I remember whining at Him for inspiration and I think He finally slammed it into my head at last. To put it simply, it was a dream again. A simple meeting and talking to one person; a hi-hello conversation that lasted about thirty seconds. [this always comes to me in a dream] The last time I asked for inspiration was about six months ago and God gave me the same answer. If I were an ordinary girl, this would've been the greatest epiphany of my pathetic life; it's just too bad that my hapiness isn't that easy. I don't know if it's an unsolved problem or God is [or I am] treating this person like a form of marijuana for me, something to numb out pain by packing twice in. Whatever it is, I know I'm on the loser's end if this continues."
Hanggang jan nalang kasi yung susunod na paragraph e sinasabi na kung sino yung "person". Isang excerpt yan sa "diary" blog ko. Ang masasabi ko lang e complete with Utada Hikaru instrumentals pa yan noong napaginipan ko. [Asar. Ang jologs ko talaga. Huhuhu]
Siya nga pala, nakalimutan kong isali si Aquino sa listahan ko last time. [Kaya pala pakiramdam ko e may sumabit na tisyu sa talampakan ko.]Nakakamiss din pala ang mga nakakainis na election campaigns ng mga manggaganchong butete [in the words of Mr. T]. Hindi ko inakala. Mayroon kasi yung mga effective at karamihan e parang singaw lang na basta lumabas at ginawang campaign material. Ewan ko ba. Parang constipated yung delivery. Nagmukhang tanga tuloy yung mga pulitiko.
May 31 na ang deadline ko at May 20 na. The Lord is good. Kahit na tinotorture niya ako ng ganito, alam kong hindi pa rin niya ako nakakalimutan. [naks pareligious ba] Isang hiling ko nalang ang tingin ko e hindi pa niya sinasagot. Ewan ko kung bakit. Ayaw niya pa ata ako makita. Hinihiling ko na yun mula pa nung bata pa ako. Mayroon akong tatlong araw para magrush. Okay.
Nagaalala yung kapatid ko sa akin dahil baka matulad daw ako dun sa natopak sa Virginia Tech. Hinihintay niya nalang daw na magsnap ako at pumatay ng mas marami pa sa 33[tama ba?] na katao. Buti naman alam niya na nagplaplano muna ako. Minsan. Kung ganyan ka siryoso, edi pagiisipan ko muna ng mabuti bago ako susugod 'no.
Kung mapapansin mo, wala akong coherence. [Kailan ba ako nagkaroon nun?] Magpopost ulit ako kaagad to compensate. Kung magcocompensate pa ako. Ang gulo ng utak ko ngayon e. Yung tipong hindi ako makasulat ng hindi mabuti. Kaya ang hirap magpatawa kasi puro siryosong mga bagay ang nasa kokote. Nayon. NGAYON LANG. bla. sige, bye na.
"Never ask God for something that will wake you up at four something in the morning and not put you back to your much-needed sleep. In other words, something you can't handle. I remember whining at Him for inspiration and I think He finally slammed it into my head at last. To put it simply, it was a dream again. A simple meeting and talking to one person; a hi-hello conversation that lasted about thirty seconds. [this always comes to me in a dream] The last time I asked for inspiration was about six months ago and God gave me the same answer. If I were an ordinary girl, this would've been the greatest epiphany of my pathetic life; it's just too bad that my hapiness isn't that easy. I don't know if it's an unsolved problem or God is [or I am] treating this person like a form of marijuana for me, something to numb out pain by packing twice in. Whatever it is, I know I'm on the loser's end if this continues."
Hanggang jan nalang kasi yung susunod na paragraph e sinasabi na kung sino yung "person". Isang excerpt yan sa "diary" blog ko. Ang masasabi ko lang e complete with Utada Hikaru instrumentals pa yan noong napaginipan ko. [Asar. Ang jologs ko talaga. Huhuhu]
Siya nga pala, nakalimutan kong isali si Aquino sa listahan ko last time. [Kaya pala pakiramdam ko e may sumabit na tisyu sa talampakan ko.]Nakakamiss din pala ang mga nakakainis na election campaigns ng mga manggaganchong butete [in the words of Mr. T]. Hindi ko inakala. Mayroon kasi yung mga effective at karamihan e parang singaw lang na basta lumabas at ginawang campaign material. Ewan ko ba. Parang constipated yung delivery. Nagmukhang tanga tuloy yung mga pulitiko.
May 31 na ang deadline ko at May 20 na. The Lord is good. Kahit na tinotorture niya ako ng ganito, alam kong hindi pa rin niya ako nakakalimutan. [naks pareligious ba] Isang hiling ko nalang ang tingin ko e hindi pa niya sinasagot. Ewan ko kung bakit. Ayaw niya pa ata ako makita. Hinihiling ko na yun mula pa nung bata pa ako. Mayroon akong tatlong araw para magrush. Okay.
Nagaalala yung kapatid ko sa akin dahil baka matulad daw ako dun sa natopak sa Virginia Tech. Hinihintay niya nalang daw na magsnap ako at pumatay ng mas marami pa sa 33[tama ba?] na katao. Buti naman alam niya na nagplaplano muna ako. Minsan. Kung ganyan ka siryoso, edi pagiisipan ko muna ng mabuti bago ako susugod 'no.
Kung mapapansin mo, wala akong coherence. [Kailan ba ako nagkaroon nun?] Magpopost ulit ako kaagad to compensate. Kung magcocompensate pa ako. Ang gulo ng utak ko ngayon e. Yung tipong hindi ako makasulat ng hindi mabuti. Kaya ang hirap magpatawa kasi puro siryosong mga bagay ang nasa kokote. Nayon. NGAYON LANG. bla. sige, bye na.
Isinulat ni Bonaks noong 3:58 PM
0 Comments:
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home